Kathryn Stockett wraca po 17 latach. "The Calamity Club" to hit

Kathryn Stockett powraca do pisania po 17 latach z nową powieścią “The Calamity Club”, która już stała się hitem na listach bestsellerów. Po światowym sukcesie “Służących” — bestsellerze, który sprzedał się w milionach egzemplarzy i doczekał się głośnej ekranizacji — czytelnicy czekali na kolejną pracę autorki z mieszanymi uczuciami: ciekawością, ale i obawą, czy uda się jej wrócić po tak głośnym debiucie bez próby jego powtórzenia.

Powrót do Missisipi, ale w inną epokę

“The Calamity Club” przenosi czytelnika do Missisipi, ale nie do świata znanych ze “Służących”. Powieść osadzona jest w Oxfordzie około 1933 roku, w sam środek Wielkiego Kryzysu, gdy gospodarka upadała, a nierówności społeczne pogłębiały się. Zamiast kontynuować znane już historie, Stockett otwiera zupełnie nową opowieść — o biedzie, nierównościach, kobiecej solidarności i odwadze, która rodzi się nie z ideologicznych haseł, lecz z codziennej rzeczywistości.

Akcja powieści skupia się na trzech kobietach: Meg Lefleur, Birdie Calhoun i Charlie, które z różnych powodów znalazły się na marginesie świata rządzonego przez pieniądze, pochodzenie i męskie decyzje. Ich losy splatają się wokół młodej sieroty, którą chcą ocalić przed przemocą w Lafayette County Orphan Asylum. To punkt wyjścia do opowieści o siostrzanej wspólnocie, sprycie i ryzyku — historii, w której bohaterki nie mają po swojej stronie ani systemu, ani społecznego przyzwolenia. Mają za to siebie, gniew i coraz większą świadomość, że nikt nie odda im wolności dobrowolnie.

Jak Stockett odpowiada na krytykę “Służących”

“Służące” od początku były czymś więcej niż popularną powieścią. Książka sprzedawała się w ogromnych nakładach, przez długi czas utrzymywała się na listach bestsellerów, a ekranizacja z Violą Davis, Emmą Stone i Octavią Spencer zdobyła szeroką publiczność. Jednocześnie tytuł wywoływał dyskusje — o perspektywie, reprezentacji i opowiadaniu historii czarnych kobiet na amerykańskim Południu przez białą autorkę.

Pisarka nie udaje, że tych rozmów nie było. W wywiadach mówiła, że nauczyła się słuchać krytyki i rozmawiać o tym, co w jej debiucie budziło dyskomfort. Przy “The Calamity Club” długo nie chciała wracać do tematów, które mogłyby rozpalić kolejną kontrowersję. Z czasem zrozumiała jednak, że o Missisipi lat 30. nie da się pisać uczciwie bez rasizmu i seksizmu. Inaczej zostaje tylko wygładzona wersja historii — a Stockett wybrała prawdę, choćby miała być trudna.

Missisipi jako miejsce, nie dekoracja

Stockett znów pisze o amerykańskim Południu, ale nie robi z niego dekoracji. Missisipi w “The Calamity Club” jest miejscem pełnym napięć: klasowych, rasowych i obyczajowych. To świat, w którym pozory liczą się bardziej niż prawda, a kobiety uczone są, by znosić więcej, niż powinny. Właśnie dlatego Meg, Birdie i Charlie są tak ciekawe. Nie są idealnymi bohaterkami zbudowanymi pod hasło “silne kobiety”. Są zmęczone, zranione, czasem bezradne, ale nieobojętne.

Ich bunt nie rodzi się z potrzeby wielkiej rewolucji. Rodzi się z sytuacji, w której dalsze czekanie oznacza zgodę na cudzą krzywdę. To bunt zwyczajnych ludzi, którzy w pewnym momencie mówią sobie: dość. To właśnie czyni “The Calamity Club” powieścią, która brzmi zaskakująco współcześnie, choć osadzona jest w latach 30. XX wieku.

Eugenika jako serce powieści

Podczas pracy nad książką Stockett trafiła na materiały dotyczące ruchu eugenicznego i przymusowych sterylizacji kobiet uznawanych przez społeczeństwo za “nieodpowiednie”. Ten wątek stał się jednym z najważniejszych impulsów dla powieści. Autorka mówiła, że właśnie wtedy historia naprawdę zaczęła nabierać tempa. Eugenika — temat często pomijany w popularnej literaturze — staje się w “The Calamity Club” nie tylko historycznym kontekstem, lecz motorem akcji i głębokim pytaniem o to, kto ma prawo decydować o czyjąś przyszłości.

Sukces na listach bestsellerów

“The Calamity Club” ukazało się w Stanach Zjednoczonych w maju 2026 roku i szybko znalazło się w centrum uwagi. Powieść zbiera bardzo dobre oceny czytelników i trafiła na szczyt list najchętniej czytanych tytułów Amazona. Trudno się dziwić: powrót autorki po siedemnastu latach zawsze byłby wydarzeniem, ale Stockett dokłada do tego temat, który brzmi zaskakująco współcześnie — opowieść o tym, jak zwykłe kobiety walczą z systemem, który ich nie słucha.

Co to oznacza dla czytelników

Powrót Kathryn Stockett to więcej niż nostalgia za “Służącymi”. “The Calamity Club” pokazuje, że autorka rozwinęła się, nauczyła się z krytyki i gotowa jest podejmować trudne tematy z większą świadomością. Dla czytelników to szansa na powrót do świata, który je fascynował, ale w nowym, bardziej złożonym wydaniu. Dla branży wydawniczej — potwierdzenie, że czasem warto czekać na artystę, który ma coś ważnego do powiedzenia, nawet jeśli zajmuje mu to 17 lat.